Moms' Stories

วันที่ 7 เดือน 7 ปี 07 เป็นวันที่แม่จำได้อย่างแม่นยำไม่มีวันลืมเลือน เพราะเป็นวันที่แม่ได้ให้กำเนิดลูกสาวคนแรกของแม่ “น้องปันปัน”

ตามกำหนดคลอด คุณหมอบอกว่าน่าจะคลอดตั้งแต่ปลายเดือนมิถุนายน แม่ก็เฝ้ารอให้ถึงวันนั้น พยายามอ่านหนังสือศึกษา และถามจากเพื่อนคุณแม่ที่มีประสบการณ์ ว่าถ้าปวดท้องคลอดจะมีอาการอย่างไร เพื่อที่จะได้เตรียมตัวถูก ปรากฏว่าเวลาผ่านไปก็ยังไม่เห็นมีอาการใดๆ ไม่ว่าจะเป็นปวดท้องเตือน ปวดท้องจริง น้ำเดิน ไม่มีอาการอะไรเลย จนไปพบคุณหมอตามกำหนด คุณพยาบาลยังบอกว่า “อ้าว นึกว่าคลอดไปแล้วซะอีก” คุณหมดก็ตรวจภายในเพื่อเช็คดูว่าศีรษะลูกอยู่ตำแหน่งใด และปากมดลูกเริ่มเปิดหรือยัง ขอบอกว่ากลัวมากตอนที่ต้องขึ้นขาหยั่ง หลับตาเลย และบีบมือคุณพยาบาลแน่นเลย เจ็บมากๆ เจ็บจนน้ำตาไหลเลย พอตรวจเสร็จคุณหมอบอกว่ายังนะ แต่ว่าถ้าอยากคลอดก็ให้นัดวันผ่าได้เลย เพราะถึงกำหนดแล้ว แต่ใจแม่อยากคลอดแบบธรรมชาติ เลยบอกคุณหมอว่า ขอรอดูอาการอีกนิด เผื่อว่าจะปวดท้องเอง คุณหมอก็ตกลงแต่บอกว่า ถ้านัดคราวหน้า (อีก 1 สัปดาห์) ก็ต้องมาตรวจภายในแบบนี้อีกนะ และคงจะต้องทำคลอดแล้ว เพราะว่า ถ้าปล่อยไว้นานจะไม่ดี

หลังจากวันนั้นก็ไม่ได้ไปทำงานแล้ว อยู่บ้านรอคลอดอย่างเดียว ผ่านไปอีก 3 วัน ก็ยังไม่เห็นมีอาการ เลยตัดสินใจโทรไปหาคุณหมอบอกว่า ขอนัดคุณหมอวันเสาร์ที่ 7 กรกฎาคม 2550 เพื่อทำการคลอด ที่นัดวันเสาร์ก็เพราะว่าคุณพ่อจะได้มาอยู่เป็นเพื่อนได้สะดวก ไม่ต้องลางาน แต่ก็ยังย้ำคุณหมอว่าขอลองคลอดธรรมชาติก่อน ถ้าไม่ได้จริงๆก็ยอมผ่า คุณหมอก็ตกลง และบอกให้งดน้ำงดอาหารหลังเที่ยงคืนของคืนก่อนที่จะมาคลอด

เช้าวันที่ 7 ก.ค. 50 ก่อนออกจากบ้านก็ไหว้พระ สวดมนต์ขอให้ลูกคลอดออกมาได้โดยปลอดภัย และก็เดินทางไปโรงพยาบาล คุณพยาบาลให้เปลี่ยนชุด จากนั้นก็ทำการสวนทวาร เพื่อให้อุจาระ โอ้โห .. ยาที่เขาสวนนั้นมีประสิทธิภาพรุนแรงมาก พอฉีดเข้าไปปุ๊บ ยังไม่ทันจะลุกจากเตียงก็มีอาการแล้ว หลังจากเสร็จธุระในห้องน้ำลองคลำดูที่ทวาร ตกใจมาก เพราะว่าเหมือนมีลูกโป่งหลายๆลูกนูนออกมา (ริดสีดวง) ยังคิดในใจว่านี่แค่สวนทวารเท่านั้น แล้วถ้าเบ่งคลอดมิเป็นมากกว่านี้หลายเท่าหรือ

จากนั้นพยาบาลให้นอนที่เตียงและเริ่มหยอดยาเร่งคลอดผ่านทางสายน้ำเกลือ พร้อมกับวัดอัตราการบีบตัวของมดลูกและอัตราการเต้นของหัวใจลูกไปด้วย ขณะนั้นเวลา 9.00 น. เริ่มมีอาการปวดท้องเหมือนปวดประจำเดือน ยังสามารถคุยเล่นกับคุณพ่อและคนที่มาเยี่ยมได้สบาย ยังถามคุณพ่อว่าทำไมในหนังเขาต้องมีเชือกมาโหนด้วยนะ แล้วก็ขำ แต่หลังจากนั้นไม่นานก็เริ่มขำไม่ออก ปวดท้องมากขึ้นเรื่อยๆ คุณหมอก็มาตรวจภายในเป็นระยะๆ เจ็บเหมือนเดิม แต่บวกอาการปวดท้องเข้าไปด้วย สุดยอด!!! เวลา 13.00 น. เริ่มปวดมากจนทนเกือบไม่ไหว ต้องนอนหลับตา บีบแขนคุณพ่อ ดึงผ้าห่ม ตอนนี้เริ่มเข้าใจว่าในหนังเขาโหนเชือกกันทำไม ปากมดลูกเริ่มเปิดมากขึ้นเรื่อยๆ คุณหมอก็เจาะถุงน้ำคล่ำ และบอกว่าใกล้คลอดแล้ว แต่คุณหมอไม่ได้บล๊อกหลังให้เพราะว่าอยากให้รู้จังหวะเบ่ง ในใจคิดว่าเมื่อไหร่จะคลอดเพราะว่าปวดท้องมากๆ เวลา 15.30 น. คุณหมอบอกว่าปากมดลูกเปิด 8 ซม. แล้ว ให้เข็นเข้าห้องคลอดได้เลย คุณพยาบาลก็มาประกอบเตียงขึ้นขาหยั่ง และร้องนำเบ่ง อาการตอนนั้นปวดมากเหมือนอยากอุจจาระ ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงคุณหมอบอกว่า “ออกมาแล้ว” ดีใจมากๆ ที่แม่ทำสำเร็จ อาการปวดท้องหายไปทันที จะมีก็เจ็บแผลนิดหน่อย แล้วคุณพยาบาลก็อุ้มเจ้าตัวน้อยมาให้แม่ดู แม่บรรจงหอมแก้มลูกรักด้วยความรักและดีใจที่ได้เห็นหน้าลูกน้อยที่แม่อุ้มไปไหนมาไหนด้วยตลอด 9 เดือน เป็นความรู้สึกที่วิเศษมากๆ “เป็นเด็กดีนะลูก”